Tolerancja mocy to podany przez producenta zakres, w jakim zmierzona moc konkretnego egzemplarza może różnić się od mocy znamionowej z tabliczki. Zapis „0~+3%” przy module 570 W znaczy, że każdy egzemplarz ma w STC co najmniej 570 W i nie więcej niż ok. 587 W. Tak zapisaną tolerancję nazywa się dodatnią.
.jpg){kind=link}
Skąd się bierze i co obiecuje
Moduły po wyprodukowaniu są mierzone w symulatorze słońca i sortowane do klas mocy co kilka watów. Norma IEC 61215-1 wymaga, żeby tabliczka i karta podawały moc razem z klasą i tolerancją, a dla Voc i Isc także ich tolerancje. Przy certyfikacji laboratorium sprawdza, czy zmierzone egzemplarze mieszczą się w deklaracji. Gdy tolerancja jest asymetryczna, do sprawdzenia dolnej granicy bierze się jej część „w dół”, a gdy jej nie podano wcale, przyjmuje się zero.
Przykład: karta Jinko Tiger Neo JKM570-590N podaje „Positive power tolerance of 0~+3%”. Przy tolerancji symetrycznej, na przykład ±3%, moduł z tabliczką 250 W mógłby mieć 242,5 W i nadal mieścić się w deklaracji.
Tolerancja a niepewność pomiaru
Sama tolerancja nie mówi, jak dokładnie zmierzono moc. Nawet najlepsze akredytowane laboratoria mają niepewność pomiaru: Fraunhofer ISE CalLab, jedno z najdokładniejszych na świecie, deklaruje ±1,1% dla modułów jednostronnych i ±1,4% dla bifacjalnych. Pomiar w zwykłym laboratorium albo w terenie ma niepewność większą. Jeśli kontrolny pomiar pokazuje 1-2% poniżej tabliczki, to jeszcze nie dowód, że moduł jest wadliwy; liczy się metoda i niepewność pomiaru.
Dlaczego dodatnia tolerancja jest lepsza
- Brak niespodzianek w kWp. Instalacja z 20 modułów 450 W ma co najmniej 9 kWp, a nie „9 kWp minus kilka procent”.
- Mniejsze straty niedopasowania. W stringu płynie jeden prąd, więc słabszy moduł ogranicza pozostałe. Gdy wszystkie egzemplarze są na tabliczce albo powyżej, rozrzut prądów jest mniejszy; patrz niedopasowanie.
- Punkt startu gwarancji. Gwarancja na moc liczy procenty od mocy z tabliczki, więc moduł, który zaczyna nad nią, ma większy zapas.
Ile traci mieszany łańcuch
Ustaw dwa typy modułów i liczbę każdego z nich, połącz je w jeden łańcuch szeregowy albo w dwa łańcuchy równoległe i zobacz, ile ich mocy znamionowej połączenie jest w stanie zebrać.
Jak to jest liczone
Każdy moduł jest brany w punkcie mocy maksymalnej, Vmp i Imp, a suma mocy znamionowych to liczba modułów każdego typu razy Vmp razy Imp. Szeregowo: napięcie łańcucha to suma Vmp wszystkich modułów, a prąd łańcucha to najniższe Imp wśród obecnych typów, więc moc = (nA × VmpA + nB × VmpB) × min(ImpA, ImpB). Równolegle: każdy typ to osobny łańcuch, oba trzymane przy napięciu krótszego łańcucha, każdy przy własnym Imp, więc moc = min(nA × VmpA, nB × VmpB) × (ImpA + ImpB). Strata to suma mocy znamionowych minus moc i jej udział w tej sumie. Typ bez modułów odpada, a jeden typ sam niczego nie traci.
Połączenie szeregowe to granica bez przewodzącej diody bocznikującej. Prawdziwy falownik może też pozwolić diodom pominąć moduły o niskim prądzie i prowadzić resztę przy ich własnym, wyższym prądzie, i wybierze to, co daje więcej mocy, więc prawdziwa strata może być mniejsza. Połączenie równoległe traktuje prąd każdego łańcucha jako stały, równy jego Imp. Poniżej swojego Vmp prąd prawdziwego łańcucha trochę rośnie w stronę Isc, więc i tam prawdziwa strata jest nieco mniejsza, a łańcuchy bardzo różne napięciowo mogą wpychać w siebie prąd wsteczny, co jest pytaniem o bezpieczniki, a nie o ten rysunek.
„Wyrównaj napięcia łańcuchów” ustawia taką liczbę modułów B, przy której napięcie ich łańcucha jest najbliższe napięciu łańcucha A. Model pomija temperaturę, zacienienie, straty na przewodach, starzenie i limity falownika; to, czy mieszany łańcuch jest bezpieczny, to pytanie do karty falownika, wartości bezpieczników modułów i instalatora.
Model poglądowy, nie pomiar.
Przy zakupie warto sprawdzić w karcie zapis tolerancji: „0/+5 W” przy module 450 W to ok. 1,1%, „0/+3%” to do 13,5 W.